Bohater ksiฤ ลผki to zdolny uczeล, ktรณry dorastaล w dysfunkcyjnej rodzinie. Jako kilkulatek doลwiadczyล wielu traum. Najgorszฤ z nich byลa strata najbliลผszej mu osoby. Ta niezagojona rana otwieraลa siฤ w nim cyklicznie, wywoลujฤ c zลe sny, lฤki, poczucie pustki i tฤsknotฤ.
Postrzegam Dogoniฤ siebie jako znakomite studium psychologiczne, ale i wspรณลczesnฤ przypowieลฤ o chลopaku po przejลciach, stojฤ cym na rozdroลผu, ktรณry odzyskaล wiarฤ w siebie, w sens wลasnego istnienia. Dokonaล ลwiadomych wyborรณw i zdobyล metฤ, na ktรณrej czekaลy miลoลฤ, szczฤลcie, dobro, wolnoลฤ.
