Rok 1990, StentrΓ€sk w Szwecji. Notatka pozostawiona na kuchennym stole. βKochanie, poszΕam zbieraΔ maliny. MuszΔ wyjΕΔ z mieszkania. Markus jest u Karinβ. A potem gwiazdka w prawym dolnym rogu, ta, ktΓ³ra wyglΔ daΕa jak blizna po cesarskim ciΔciu. Podpis Heleny.
ZapadΕ zmrok, ale Helena i dziecko nie wrΓ³cili do domu.
OdgΕos owadΓ³w prowadziΕ ekipΔ ratunkowΔ , gΕuche brzΔczenie tysiΔ ca krwiopijnych komarΓ³w. Dziewczynka juΕΌ dawno przestaΕa krzyczeΔ. MrΓ³wki wchodziΕy i wychodziΕy z jej ust. WziΔli jΔ za martwΔ , ale kiedy opiekun psΓ³w Petterson podniΓ³sΕ jΔ , wydaΕa z siebie cichy jΔk. Dziecko przeΕΌyΕo, ale Helena nie. ByΕa i pozostanie zaginiona. Jej ciaΕa nigdy nie odnaleziono. Nigdy wiΔcej o niej nie sΕyszano. Zimne bagno staΕo siΔ jej grobem.
Wiking Stormberg nigdy nie pogodziΕ siΔ ze stratΔ ΕΌony. Ε»yΕ tylko dla swoich dzieci i pracy w policji w StentrΓ€sk, i miaΕ obsesjΔ na punkcie bagien.
MijajΔ dekady.
Pewnego piΔ tkowego popoΕudnia, w sierpniu 2020 roku, w skrzynce pocztowej Markusa, syna Wikinga i Heleny, lΔ duje list. GroΕΊba, a moΕΌe ostrzeΕΌenie, napisane pismem Heleny i podpisane jej symbolem: gwiazdkΔ .
Wiking musi zadaΔ sobie pytanie, czy wariuje, czy widzi duchy, czy teΕΌ jakaΕ zewnΔtrzna siΕa zagraΕΌa jemu i jego rodzinie β a jeΕli tak, to kto lub co.
KsiΔ ΕΌka znalazΕa siΔ na shortliΕcie nagrody Adilbris za najlepszΔ powieΕΔ kryminalnΔ 2022.
