Beata BiaΕy z czuΕoΕciΔ skΕada portret Jana Nowickiego z rozmΓ³w z jego bliskimi i z wΕasnych wspomnieΕ.
A takΕΌe z zapiskΓ³w samego aktora, ktΓ³ry jako pisarz przelaΕ kawaΕ swojego ΕΌycia na karty ksiΔ ΕΌek.
Jan Nowicki. Aktor, pisarz, poeta. Dla wiΔkszoΕci Wielki Szu, choΔ on sam najbardziej dumny byΕ ze swoich ksiΔ ΕΌek. UwaΕΌaΕ, ΕΌe aktorem moΕΌe byΔ kaΕΌdy, a prawdziwych pisarzy jest niewielu. Nikt tak nie uwodziΕ sΕowem jak on. Szuler doskonaΕy. RΓ³wnieΕΌ w miΕoΕci, ktΓ³rej nieustannie szukaΕ. UwaΕΌaΕ, ΕΌe w ΕΌyciu mu siΔ po prostu udaΕo. Bo nie miaΕ wielkich marzeΕ. Prosty chΕopak z maΕego Kowala na Kujawach wybraΕ siΔ w Εwiat i zdobyΕ tam wiΔcej, niΕΌ siΔ spodziewaΕ. WracaΕ jednak zawsze w rodzinne strony, bo najbardziej ceniΕ prostotΔ wiejskiego ΕΌycia. Ε»yΕ, jak chciaΕ, na wΕasnych warunkach. I tak odszedΕ.
